Pseudomedizin        

        auf dieser Seite sind: Die Speiseeismedikation,

                                       Glücksgasmedikation                                                                            Homöopathie   (mit Video,  2m40s)            

                                       Placebo, Nocebo

                                       Homöopathie und Mainzer Fassenacht

                                       Homöopathie und die Japaner

                                       Homöopathie und die Norweger

Die Speiseeismedikation


I(s)ch hielt mi(s)ch mit meunä Familje, also i(s)ch, de Schor(s)chi Schnabbelschnut, meu Fraa, Lisett(s)che, meune Kinnä, Macko un Marie(s)che. un nadierli(s)ch aach unsre Hindin, Trud(s)che,  in eunä Eisdiel in de Innestadt vun Dammschdadd uf.

Alle schleckte Eis, vowie(s)chend mit Wallnuss un Schokoloadgeschmack.

Doa äschien ähn jingere Moann un hockte si(s)ch oan de Newwedisch. In jänem Moment wusst i(s)ch net, wä ä woar, ä koam mä velli(s)ch uubekoannt vo. Awä ä koannte mi(s)ch. De Gast nickte uns zu un begrießte: „Hallo, Schor(s)chi, alles Gure fer di(s)ch un deu Familje. Wie gehz`s dä doann so als schtellvädrärendä Dorffdi(s)chtä aas Juräm?“

„I(s)ch kenn Se, äh di(s)ch net, i(s)ch hebb se... äh di(s)ch noch nie gesehe“, daht i(s)ch ebbes väwunnerd oantwordde.

„Des schtimmt net“, schiddelte de Moann, im Väglaa(s)ch zu mä noch fast ähn Juuchendli(s)chä, dän Kopp,

„i(s)ch kimm aas Bensem, arweide awä hier in Dammschdadd. I(s)ch hebb di(s)ch moal zusoamme in Bensem mit däm Klausi Vielreddnä gedroffe, dän duhsde awä kenne, gell?“

So loangsoam kroche euni(s)che Äinnerunge in meu Hern, Oabdeilung Gedä(s)chniss.

„Bist du etwoa de Sven, dä wo mit Gliggsberoatung fer Fraue, Männä un Kinnä Geld vädiene wollt, zim Baaspiel fer dän dolle Voschloag  Meide des Pe(s)ch un such des Gligg ,  debaa zeh Eiro pro Päsoon eusacke un doann noch so ähn Ufmunterungstee väoabrei(s)che baa jedäm, dä wo Sven`s Hilf beoaschpruche däht?“

„Genaa, dä bin i(s)ch.“

„Un hosde des jedds schun moal gedähdi(s)cht?“

„Noa, Womeegli(s)ch hädd i(s)ch nur Priehel bezouhe un die Leit hädde des Geld zurick väloangt.“

Es folgte dann erst mal eine halbe Minut Schweige, dann: „Die Besiddsä diesä Eisdiel kennt mä als Heipraktikä oasehe“, babbelte i(s)ch, „se väorddne de Kunne hier die Schpeiseeismedikaddsjoon.“

„Glaabsde sowoas, seun du ähn Bewunnerä un Oahängä vun sol(s)che pseidomedizi(s)chä Methoode?“

„Ebbes schun“, grinste i(s)ch, „Eis seun bekoanntämaaßen koalt un des genussvolle Schlecke diesä Gaumefreid hodd zwaafelsohn ähn bosdive Eufluss uf unsä Gemiet. Unsä, orrä zuminnest meu, kaodi(s)ch Geler(s)ch im Kreativhern werd dedor(s)ch vun schtänni(s)chä gliehend Iwähiddsung oabgekiehlt un meu Ideeje fließe wirrä in soanfte, ruhi(s)che Boahne.“

I(s)ch väsu(s)chte net zu lache, awä ebbes schmunzle koannt i(s)ch mä net väkneife, selwstväschtännli(s)ch daht i(s)ch so oan Bleedsinn net in meu Hernschubload Äkenntnisgewinn  ufbewoahre als wärs ähn Schadds, de wo mä hiete misst..

„Du braachst goar net zu grinse, Schor(s)chi“, moante Sven, „i(s)ch kenn so ähn gut vädienende Kwacksalwä aas Heprum, dä duht des dahtsä(s)ch seune Kunne empheele, ä soat zu denne Paddsjente. Besunners fer die Kinnä seun des ä wunnäboar Methood so gewisse Vähoaltensschteerunge zu heile, zim Baaspiel, wenn die vo lautä innerä Unruh iwähaapt nemmä längä als finf Minute uffen Stuhl hocke kenne.

Dä Tiep duht doa woas vun Energieschtroahle faseln, die wo selwschtänni(s)ch vum Hern in die Seel eudringe. “

„Des muss ähn sä vänienfdi(s)cher Moann seun“, daht Macko, unsä Seehn(s)che, euwerffe, „zu däm will i(s)ch hie, dä muss mä äh Bescheuni(s)chung aas..schtelle, doass i(s)ch jede Daach, zuminnest im Summä, Eis schlecke muss. Schor(s)chi beschtell mä schnell noch so oan Eis, i(s)ch schpier schun wirrä diese innere hiddsi(s)ch Unruh.“