Stress II
     Stress und Mariechen (mit Video 2m56s)
     Stress und Marko
(mit Video 2m24s)
     Stress, Marko und Moni


Stress und Mariechen


Aach unsä Marie(s)che duht moan(s)chmoal Stress emfinne.
„I(s)ch hebb Schtress, goans gewoaldi(s)ch Schtress“, jammerte es un daht nervees in de Schtubb hie un hä laafe.
I(s)ch froate mi(s)ch, wo es dies Wordd nur ufgeschnappt hodd. Doa fiel mä eu, doass gestern de Macko, unsä zwelfjähri(s)ch Sehn(s)che des heifi(s)ch gesoat hodd, zim Baaschpiel: „In de Zwoangsoaschdoald Schuul muss i(s)ch neiädings fer(s)chdäli(s)ch viel Schtress gefalle loasse“, un unsä De(s)chdä(s)che hodd des Gebabbel hoalt mitgekriggt.
„Woas, Marie(s)che? Du host Schtress? Väzähl moal, wie s` dezu gekumme is“, wollt i(s)ch wisse.
„Im Kinnägadde daht de Seboastjoan si(s)ch wirrä denewwe benemme“, plabberte unsä Mäd(s)che druf los, „ä hodd wirrä moal uf meun Bobbes gekladdscht, obwohl i(s)ch des net will. Ä moante: Woarim willsde des net? Meun Babba macht des beu meunä Mamma fast jede Daach un die duht desweje nur frehli(s)ch ki(s)chern. Un i(s)ch mach des nur baa
Mäd(s)chä, die wo i(s)ch gern hobb, also baa dä un däm Sabien(s)che.“
„Doann duh des, Marie(s)che, aach baa däm Buh“, daht i(s)ch voschlaache, „awä ri(s)chdi(s)ch fest, sodoasses baa deum Freind beraats ebbes schmärddshaft is.
Vämuudli(s)ch werddä doann doamit ufheern.“
„Glaab i(s)ch net“, äwirrerte des Kinn, „Seboastjoan is totoal uuvänienfdi(s)ch.
Doann hoddä mä noch eun Schtick(s)che vun seunä Schokoload gegewwe. Normoaläwaas duh i(s)ch joa gern Schokoload luddsche, awä diese hodd scheißli(s)ch geschmeckt.

Hosde net noch fer mi(s)ch vun deune Popelbongbongs, hebb i(s)chen gefroat, die seun werkli(s)ch leckä. Vun deunä Schokoload awä muss i(s)ch koddse.“o
„Un die hosde doann gekriggt, gell, Marie(s)che? Doa worsde beschtimmt wirrä zufriede“, kommendierte i(s)ch ihr Väzähltes.
„Laadä woars net so“, daht si(s)ch unsä Mäd(s)che beschwern, „Seboastjoan soate: Vun denne hebb i(s)ch koa mä. Dehoam werd i(s)ch mi(s)ch mit nassäm, nacktäm Owäkerpä oans geeffnete Fenstä schtelle un hoff, doass i(s)ch oann Schnuppe krieje duh. Dän Noaseschleum werd i(s)ch in eun Schäl(s)che mit ebbes Pudädsuckä roddse in i(s)ch koann, noachäm Aashärdde de Roddse, meune Schpeddsjoalbongbongs formme.“
„Djoa, so is des hoalt“, väsuchte i(s)ch zu dreesde, „du musst ewwe wadde un musst Geduld
zei(s)che.
Awä vielaa(s)cht isses aach gut so. Womeegli(s)ch seun in de sogenoannte Schpeddsjoal-
bongbongs nur viele Kroankhaatsäree(s)chä, die wo di(s)ch oaschtecke dähte.“
„Glaab i(s)ch net“, schiddelte des Kinn de Kopp, „i(s)ch hebb die schun oft geluddscht. Kroank devin bin i(s)ch nie geworn un Geduld hebb i(s)ch aach net.
Aach i(s)ch hebb Schtress, eufach fer(s)chdäli(s)ch.“





Schtressgefiehl duht äobern Marie(s)chens Hern
un des hoddes aach noch gern.
Alle misse vun ihrm Uugligg heern
egoal obs die wolle orrä duht schteern.

       Hintergrundmusik: Chaos -Hopex (NCM)


Übersetzung: Auch unser Mariechen empfindet manchmal Stress.
„Ich hab Stress, ganz gewaltig Stress“, jammerte es un ging nervös im Zimmer hin und her.
Ich fragte mich, wo es dieses Wort nur aufgeschnappt hatte. Da fiel mir ein, dass gestern der Marko, unser zwölfjähriges Söhnchen, das häufiger gesagt hatte, zum Beispiel: „in der Zwangsanstalt Schule muss ich mir neuerdings fürchterlich viel Stress gefallen lassen“, und unser Töchterchen kriegte das Gerede halt mit.
„Was, Mariechen? Du hast Stress? Erzähl mal, wie es dazu gekommen ist“, wollte ich wissen.
„Im Kindergarten benahm sich der Sebastian wieder daneben“, plabberte unser Mädchen drauf los, „er hatte wieder mal auf meinen Popo geklatscht, obwohl ich das nicht will. Er meinte: Warum willst du das nicht? Mein Papa macht das bei meiner Mama fast jeden Tag und die kichert deswegen nur fröhlich.  Und ich mach das nur bei Mädchen, die ich gerne habe, also bei dir und dem Sabienchen.“
„Dann mach du das, Mariechen, auch bei dem Bub“, schlug ich vor, „aber richtig fest, sodass es bei deinem Freund bereits etwas schmerzhaft ist.
Vermutlich wird er dann damit aufhören.“
„Glaub ich nicht“, erwiderte das Kind, „Sebastian ist total unvernünftig.
Dann hatte er mir noch ein Stückchen Schokolade gegeben. Normalerweise lutsche ich ja gerne Schokolade, aber diese schmeckte scheußlich.