Egoist, Egozentriker, Narzisst
„In de leddste Daache hebb i(s)ch moal eune Intänetreschersch gedähdi(s)cht“, babbelte Klausi uf de Filoosooferund, „joa, Hä Schor(s)chi Schnabbelschnut, du braachst net so uugleibi(s)ch bleed zu gucke, aach de Hä Klausi Vielreddnä koann so woas. I(s)ch wollt nämli(s)ch wisse, woas de Unnäschied seun zwische Egoismus un Narzissmus.“
„Seun des net des Glaa(s)che?“ froate i(s)ch.
„Ewwe net“, daht unsä Schäff-Filosoof oantwordde, „egoisdi(s)ch seun mä all, zuminnest ebbes.
Egozentrik duht bedeite, doaas sol(s)che Zaatgenosse, die wo devun befalle seun, alles nur uf si(s)ch beziehe un Narzisste seun noch schlimmä, schun klini(s)ch Fäll.“
„So ri(s)chdi(s)ch västehe duh i(s)ch des net“, musst doa de Ludwig, unsä Edelhä, zugewwe.
Na ja, vo dä koann mä aach nix anneres äwadde, hebb i(s)ch mä gedenkt, deu graue Gehernzelle seun net so ri(s)chdi(s)ch aasgebildet. I(s)ch daht des awä fer mi(s)ch behoalte, i(s)ch wollt dän naive Ludwig net glaa oam friehe Oawend schun inne driebsinni(s)ch Stimmung neu dricke.
Aach de Klausi blieb soanft un soate nur: „I(s)ch will moal väsuche, Ludwig, des oam Baaspiel vo Kneedelesse zu väklärn. Oagenumme, uffen Disch seun in eunä Schissel oacht leckere, doamfende Klees. Jedds kenne mä uns aasmoale wie si(s)ch die Leit vähoalte, wenn se die Stubb bedräre duhn un die Gaumefreid äblicke. Sie wisse, doass die Klees fer vier Leit rei(s)che misse. Normoaläwaas däht mä äwadde, doaas jedä nur zwaa Klees nemme duht. Eunä vo denne vier is oan Egoist. Alsä die Kneedel äblicke duht, duht sofordd zwaa Stick fuddern, duht doann awä noch ähn halbe orrä sogoar ähn goanse zusäddsli(s)ch in seunäm Meil(s)che vägnie(s)cht väschwinne losse, obwohlä waaß, doaas jedds fer die annern drei nemmä zwaa goanse Klees iwwri(s)ch bleiwe. Falls de Stubb-Besuchä oan Egozentrikä seun, duhtä vädränge, doass noch annern drei aach woas esse wolle. Ä moant nämlich, orrä ä duht so, doaas die Klees haaptsä(s)chli(s)ch fer ihn gekocht worn seun un duht minnest drei devo, viellaa(s)cht sogoar vier vo denne leckere Kuheln spoachteln. Is die Päsoon, die wo die Stubb bedräre duht, oan Narzisst, werde se sofordd minnest vier Kneedel fuddern, viellaa(s)cht sogoar finf. So oan Narzisst orrä Narzissdin moant nämli(s)ch, se dähde zwoangsleifi(s)ch des Rä(s)cht dezu hobbe, se seun joa des scheenste, des schlaueste, edelste un groandijooseste Geschepp waat un braat. Se hoalte es aach fer selwstvästännli(s)ch, ihr ei(s)chnes Spiehelbild gedoankelos väsunke zu kisse orrä zuminnest so viel Kneedel zu stoppe bis se koddse.“
„Des hebb i(s)ch jedds västoanne“, nickte Ludwig.
„So oan Narzisst woar zim Baaspiel de remische Kaisä Nero gewäse“, daht Klausi waatä informiern, „eunmoal im Monat dahte si(s)ch eun par hunnerd Mensche, orrä sogoar dausend, unnä seunäm Palastbalkong eufinne un brillte:
Mä hebbe Hungä, mä hebbe Hungä, mä hebbe drei Daach nix zu fresse kriggt.
De Imperador hodd doaan euni(s)che grooße Kerb voll Kneedel ins Volk geschidd, die seun Obäkoch nadierli(s)ch vohä mit seune Hilfske(s)ch) gekocht hodd..“
„Des koann doch net seun“, moante dezu Babett(s)che, „Kardoffeln, aas denne die Klees joa bestehe, hodds zu dä Zaat noch goar net in Eiropa gegwwe“,
„S`woarn aach koane Kadoffelklees. sunnern Mehlkneedel“, äwirrerte Klausi, „de Ke(s)ch hodde die aas Weizemehl gemoacht un als Bindemiddel Eiä genumme.
Zuerst dahte die Kuheln heifi(s)ch zäpladdse, moan(s)chmoal sogoar schun in de Luft. Nero wollte schun dän Koch desweje umbringe, indämä wietend seu Meil(s)che mit Klees vollstoppte, sodoassä fast ästickt wär. De oarme Moann musste eunmoal minnest zeh Stick vo denne Kuheln esse. Ä väsproach fer Oabhilf zu sor(s)che. Un es geloang ihm. Mit eunäm essboare Speddsjoaloastrich dahtä die Klees behoandle un
die runde Dinge dahte nemmä zäpladdse, mä koannte se oaschließend sogoar als Flummis benuddse.
Un eun Daach spätä konnte mä die aach in die Hoand nemme, ohne doass se oan de Haat kläbe dahte.“
„De Obäkoch vom Nero hodd also die Flummis äfunne“, lachte i(s)ch.
„So werds wohl gewäse seun“, nickte unsä Schäff-Filosoof, ,diesä Imperoador hodd si(s)ch als Kienstlä, Musikä, Schauspielä un begnoadete Sängä västonne. Noach de Kneedelspeisung fers Volk, musste alle oawäsende Leit si(s)ch mucksmeis(s)chestill vähoalte, selwst Schmaddse un Gluckse woar väboode,
Soldoate mit Peitsche dahte fer die Euhoaltung sor(s)che. De Nero daht doann seu Harff begrabbsche, griff in die Seite un daht singe: