Sind Finnen glücklicher als Deutsche? (mit Video 2m55s)
„Vo eun poar Daache hebb i(s)ch dän Gliggsrepordd geläse“, väzählte Klausi uf de Filosooferund, "un woas meuntä, liewe Leit, wel(s)ches Loand hodd dän erste Bladds gekriggt?"
„Womeegli(s)ch Schweede?“, eißerte i(s)ch, „sowoas hebbi(s)chmoal aas de Zaatung äfoahrn.“
„Schtimmt net goans“, klärte de Scheff-Filosoof uns uf, „awä so goans väkäht hosde net geroate, Schor(s)chi, die nordische Lännä, also Norwä(s)che, Schweede, Dänemack, Finnloand, Isloand seun all gliggli(s)cher als Deitschloand, wel(s)ches nur Bladds vierunzwoansi(s)ch ärei(s)cht hodd. Bladds euns daht diesmoal schun wirrä Finnloand ägaddern.“
„I(s)ch glaab net so rä(s)cht droa“, moante Laura „wie hodd doann die Juri die List iwähaapt zusoamme geschtellt? Si(s)chä worde die Leit nur befroat un die kenne joa viel behaapte.
In alle norddische Lännä is Alkoholismus, besunners fer die Männä, eun sä iebles Brobläm, eun greeßeres als in Deitschloand. Fer Finnloand duht des ewwefalls gelte, aaßädäm leide noch viele Leit dordd unnä Feddlaabi(s)chkaat un Väeusoamung.
Mä koann niemoand soage, doass sol(s)ch Bedroffene si(s)ch doll gliggli(s)ch fiehle, bestenfalls hadd im Nämme uuoagenähmä Äscheununge.“
„Des glaab i(s)ch aach“, daht i(s)ch däm zuschtimme, „doann is de Wintä in denne Lännä, nur in Dänemack net, fer(s)chdäli(s)ch loang un koalte, vielschdiendi(s)che dunkle Nä(s)cht. Un des werd als Kwoal emfunne un äsehne des End, jewaals so Mitt bis End April. Allädings wisse mä, doass de Brauch vum Weuhnoachtsmoann aas Finnloand kimmt, so in de Gejend vun Rovaniemi im Poloarkreis.
In de Schule krieje die Kinnä beraats eugetri(s)chtert, doass Mobbing goans, goans grausoam ekli(s)ch is un doass mä schtets hilfsberaat un freindli(s)ch zu annern Leit, net nur zu Äwachsene, aach zu Kinnä un Jugendli(s)che seun soll. Un die Äkspärdde moane, doass des baa de Jingere beraats Äfolge dähdi(s)cht. Un die Weuhnoachtsmännä unnäschdiddse des noch mit viel Härddsblut.
Doa duht zim Baaschpiel eun Weuhnochtsmoann dän achtjähri(s)che Buh Juhani besuche.
„Deun Geschenk werd i(s)ch dä noch net gewwe“, väkindet schtreng de Moann im roode Moantel, „vielaacht kimm i(s)ch nochemoal zu Ostern zu dä, falls deun Benemme bessä geworn is. Mä is zu Ohrn gekumme, doassde di(s)ch gejeiwä däm Noachbaamäd(s)che Ilona heifisch wie eun Schtinkschtiefel vähoalte duhst un dezu noch schreckli(s)ch iebel Mobbing dreiwst.“
„Ilona is awä aach eune fer(s)chdäli(s)ch bleed Tussi“, väsucht si(s)ch de Buh zu rä(s)chtferddi(s)che, „un ihr Aas..sehe glei(s)cht eunä Ploanschkuh.“
„Du musst bedenke, Juhani, du bist zwaa Joahrn eldä als deu Noachbaarin. Vo zwaa Joahrn worsde aach net de Schlaueste. Sie is zwaa net schloank, allädings koann si(s)ch des noch ännern.
Desweje braach mä des Mäd(s)che net är(s)chern.“
„De Olavi duht mä rä(s)cht gewwe un soat ewwefalls: Ilona hodd eun Poannkuchegesi(s)cht un Schtoampäboa“, väsucht si(s)ch des volaute Kinn zu vädeidi(s)che, „allädings duht de Olavi
Mobbing geje mi(s)ch bedreiwe.“
„Des waaß i(s)ch“, nickt de Weuhnoachtsmoann, „dä is zwaa Joahrn eldä als du, Juhani un moant, du wärst eun halb..bleedä kloanä Buh.
Dän werd i(s)ch heit aach noch besuche. Eun Geschenk koannä vun mä net äwadde, awä ti(s)chdi(s)che Peitschehiebe mit de Schtoahlruut.
Baa dä, Juhani, werd i(s)ch uf diese Zi(s)chtigung diesmoal noch väzi(s)chte. Wenn i(s)ch Ostern baa dä eune Noachkontroll vonämm, mussde allädings doamit re(s)chne, falls deun Vähoalte gejeiwä annern Kinnä si(s)ch net gebessert hodd.“
„Krigg i(s)ch jedds wäni(s)chsdens zwaa orrä drei Schtickä Blaubeerkuche ?“ beddelt des Kinn.
„Noa !“ schiddelt de Moann dän Kopp, „die Schtroaf muss seun. Duh di(s)ch bessern un wä kenne doariwwä redde.“
Djoa, sol(s)ch eune Geschi(s)cht kennt dorchaas in Finnland bassiern.“